اسم من

فکر نمی‌کنم خیلیایی که میان تو این وبلاگ بگن که اسم واقعی من رایان هست، درسته اسم من همونطور که پیش خودتون می‌گین عبدالرضایی، عبدالغفاری، غلامحسنی، خیلی دیگه شیک باشه امیرحسینی، امیر علی‌ای و از این حرفاس، خب تو کشور شیعه اونم از نوع راستینش دنیا اومدیم و بابا مامان معتقد به اهل بیتع و اسلام ناب و صد البته ما هم ارادت داریم شدید.
ولی آیا راستی راستی این سیستم اسم گذاری نباید عوض شه؟ منظورم فقط این نیست که آیا نمیتونیم ایرانیه مسلمون باشیم به جای مسلمون عرب؟ آیا یه آلمانی نمی‌تونه هانس بمونه و مسلمون شه؟ و حتما باید اسمشو هم بکنه محمد؟
منظورم تو اینه که آیا علاقه‌ی پدر و مادر رو باید حتما بچه هم داشته باشه؟ مذهبی نکنین بحث رو موضوع کاملا اجتماعیه. اعتقاد مذهبی هر کسی به نظر من بین خودشه و خداش. منظور من کاملا روی اسم هست. آیا بچه بزرگ شه و علاقه‌ای به اسم نداشته باشه بازم تمام عمر باید بشنوه؟ زهرش می‌شه بدبخت که! یا این بچه‌های بدبختی که بابا ننشون از رو اعتقاد (و صد البته با ارزش) اسمشون رو گذاشتن غلامرضا و دوستاشون مثل سیاههای تاتر صداشون میکنن غلومی! چه گناهی کردن؟ آیا ...
حالا اینو میخام بگم: که بد نیست قانونی تصویب بشه که بچه که به سن قانونی می‌رسه و همونطور که تا عکس به شناسنامه‌ش نزنه هویت نداره، بتونه اسمی رو که خودش دوست داره انتخاب کنه. مگه اسم خودش نیست؟ می‌تونه حفظ کنه و یا عوض کنه ولی موضوع اینه که خودش انتخاب کنه نه کس دیگه‌ای، حتی پدر و مادرش.
آره منم تو این سن اسم ایرانی رایان رو برا خودم انتخاب میکنم و این هست داستان اسم من!

× امیدوارم زوجهای جوونی که بچه دار می‌شن با انتخاب اسم ایرانی هویت خودشون رو حفظ کنن و مسلمون باشن و نه عرب. بابا ایرانی اگه هستیم خب ایرانی باشیم دیگه!

/ 0 نظر / 41 بازدید